ตะแกรงระบายน้ำห้องน้ำ เวลาติดตั้ง อย่าห่วงสวยมากเกินไป

ตะแกรงระบายน้ำห้องน้ำ เวลาติดตั้ง อย่าห่วงสวยมากเกินไป เพราะตะแกรงระบายน้ำห้องน้ำ หรือตะแกรงน้ำทิ้ง เป็นโลหะ ซึ่งปัจจุบัน ทำจากสแตนเลสทั้งนั้น ซึ่งวัสดุชนิดนี้ ปูนเกาะไม่ค่อยแน่นหนาเท่าไหร่ เวลาติดตั้ง ควรเว้นระยะห่าง ระหว่างกระเบื้อง กับตะแกรงระบายน้ำห้องน้ำสักนิดด้วย แต่เรื่องราวระหว่างเจ้าของบ้านกับช่างหัวแข็ง ก็น่าหนักใจไม่น้อย ช่างบางคน มองว่า เจ้าของบ้านไม่ใช่ช่าง จะไปรู้อะไร บอกอะไรไป ช่างมักจะไม่ยอมทำตามใจเราเสมอๆ

เมื่อปูนยาแนวเส้นเล็กๆ หลุดออกไป น้ำก็จะไหลซึมลงไปตรงช่องว่างระหว่างแผ่นกระเบื้อง กับตะแกรงระบายน้ำห้องน้ำได้ น้ำที่เราอาบ เคมีที่เราใช้ รวมถึงน้ำยาล้างห้องน้ำ บางชนิดจะเป็นกรดอ่อนๆ ทำให้กัดผิวพื้นปูนเบื้องล่าง ใต้พื้นกระเบื้อง กัดไปเรื่อยๆ นานวันเข้า ก็สร้างปัญหาใหม่ คือ พื้นห้องน้ำรั่วซึม ขึ้นมาให้เราปวดหัวอีก

การติดตั้งตะแกรงระบายน้ำห้องน้ำ ถือว่า เป็นงานที่สำคัญมาก เพราะน้ำจะนอง หรือน้ำจะระบาย ก็ขึ้นอยู่กับช่างปูกระเบื้อง และ การวางตะแกรงระบายน้ำห้องน้ำ ชิ้นนี้นี่แหละ ปัญหารั่วซึม ส่วนมาก ก็เกิดบริเวณตะแกรงระบายน้ำ เช่นกัน ถ้าใครมีพื้นฐานช่างบ้าง เดินในโซนของข้อต่อประปาต่างๆ ในห้างเกี่ยวกับบ้าน จะเห็นชิ้นส่วน สำหรับทำท่อระบายน้ำห้องน้ำโดยเฉพาะ เรียกว่า รูกันซึม ข้อต่อกันซึม หรือ ท่อกันซึม เป็นท่อ PVC สีฟ้า เพราะปัญหารั่วซึม เกิดในบริเวณท่อระบายน้ำเป็นส่วนมาก จนใครๆ ก็ต้องคิดค้นหาวิธี อุปกรณ์ใหม่ๆ ออกมาเรื่อยๆ เพื่อแก้ปัญหานี้กัน

ช่างบางคน เอาใจเจ้าของบ้านสุดๆ เน้นความสวยงาม จนลืมนึกถึงการใช้งาน ตัดช่องกระเบื้องให้พอดีกับ ตะแกรงระบายน้ำเป๊ะ จนไม่เหลือพื้นที่ให้ปูนยาแนวเลย หลังจากติดตั้งเสร็จ ก็ยาแนวลงในร่องได้แหละ ดูสวยวันแรก ผ่านการใช้งานไปไม่นาน ทั้งการเหยียบโดน เกิดการสั่นสะเทือนเล็กน้อย ไม่ว่าวิธีไหนๆ ยาแนวชิ้นเล็กๆ ก็หลุดออกมาแล้ว ซึ่งตามปกติ ปูนยาแนวสำเร็จรูป เป็นปูนประเภทมีรูพรุนมาก ยอมให้น้ำซึมผ่านได้ มันไม่ได้กันน้ำ แต่น้ำยังต้องใช้ความพยายาม ไม่เหมือนแบบในภาพ ที่เราเปิดช่องให้น้ำไหลลงไปใต้พื้นกระเบื้องได้สะดวกๆ เลย เป้าหมายปลายทางของน้ำเหล่านี้ก็คือ ฝ้าเพดานชั้นล่าง นั่นเอง

เมื่อปูนยาแนวหลุดออกมาแล้ว น้ำไม่ต้องเสียเวลาซึมผ่านปูนยาแนว แต่ไหลลงไปในร่องตรงๆ ร่องระหว่างตะแกรงน้ำทิ้ง กับแผ่นกระเบื้องนี่แหละ ไหลไปขังอยู่ในชั้นปูนด้านล่างใต้แผ่นกระเบื้อง ค่อยๆ กัดค่อยๆ เซาะ ทะลุทะลวงลงไปเรื่อยๆ ตามปริมาณน้ำที่สะสมอยู่ใต้พื้นปูน เมื่อสะสมเยอะขึ้นๆ ก็ค่อยๆ แผ่ ค่อยๆ ลาม หาทางไปเรื่อยๆ จนกระทั่งหยดลงไปที่ผ้าเพดานด้านล่างได้ (เอาง่ายๆ ถ้ำสารพัดในเมืองไทย ตั้งใหญ่ตั้งโต น้ำด้านบน ยังพยายามหาทางไป จนกระทั่งหยดลงพื้นถ้ำกลายเป็นหินงอกได้เลย น้ำหาทางไปได้เสมอ ถ้าเราบังคับทางไปของมันไม่ดีพอ) เมื่อน้ำหยดแรกผ่านไปได้ มันก็จะมีหยดต่อๆ ไป ไม่รู้จบแน่นอน

การเจาะช่องกระเบื้อง สำหรับตะแกรงระบายน้ำ ควรมีช่องรอบๆ ตะแกรงระบายน้ำสักนิด อย่างน้อยก็ 1 มิล เพื่อยาแนวโดยรอบตะแกรงระบายน้ำให้แน่นหนา ไม่แตก ไม่หลุดออกมาง่ายๆ ถ้าน้ำอยากจะซึมลงด้านล่าง จะได้ไปได้ยากหน่อย ไม่ใช่เปิดทางน้ำ ให้น้ำไหลลงไปใต้พื้น ใต้แผ่นกระเบื้องได้สะดวกๆ แบบนี้

อย่างที่บอกไว้ ช่องระหว่างตะแกรงน้ำทิ้ง หรือตะแกรงระบายน้ำ กับกระเบื้อง ควรมีระยะห่างที่มากพอ อย่างน้อยๆ ก็ต้อง 1 มิล เพื่อให้เรายาแนว เติมปูนลงไประหว่างขอบกระเบื้อง กับตะแกรงระบายน้ำห้องน้ำได้ โดยเนื้อปูนยาแนวไม่หลุด ไม่ล่อนออกมาง่ายๆ เพราะเนื้อปูนลงไปมาก และลึก ในขณะที่ร่องเล็กๆ แคบๆ เราจะเติมปูนลงไปในร่องได้น้อยมากๆ บางทีก็แค่ผิวบางๆ สะกิดนิดเดียวก็หลุดออกไป เหลือแต่ร่องดำๆ ว่างๆ ไม่มีอะไรขวางกั้นน้ำอีกต่อไปแบบที่เห็นในภาพ แล้วแบบนี้จะโทษน้องน้ำ หรือโทษใครดี?