หม้อแสตนเลสใบนี้เป็นหม้อเก่า ที่ซื้อเก็บเอาไว้นานตั้งแต่อาม่ายังเที่ยวไหว จนตอนนี้อาม่าเสียไปหลายปีแล้ว อายุเก่าแก่ของหม้อที่มากเช่นนี้ ไม่เกี่ยวข้องกับคุณภาพของหม้อเลย เพราะสแตนเลส 304 ในยุคนั้นเป็น 304 แท้ๆ ที่มีความหนาของเนื้อวัสดุมากกว่าในปัจจุบันเสียอีก เวลาผ่านไป วัตถุดิบราคาสูงขึ้นเรื่อยๆ หม้อแสตนเลสธรรมดาๆ ยังต้องพยายามลดต้นทุนการผลิต จนหม้อหุงต้มในบัจจุบันบอบบางมาก จับหม้อแต่ละครั้ง กลัวจะบุบเหลือเกิน ถ้าอยากได้ของดีใช้ทนๆ ต้องขยับเข้าไปหารุ่น pro หรือ รุ่นใหญ่แบบ Super Chef
ส่วนของหูหม้อ จะมีสองส่วน ส่วนแรก เป็นปลอกสแตนเลส และส่วนที่สองเป็นส่วนของหูจับที่เป็นเนื้อพลาสติก หูหม้อในรุ่นนี้ ใช้ปลอกสแตนเลส เพื่อลดการส่งผ่านความร้อนจากหม้อ มาสู่หูจับหม้อ และช่วยลดความเสื่อมของเนื้อพลาสติก ของหูจับได้อีกด้วย
หูจับหม้อใบนี้มีความเสียหายที่ปลอกสแตนเลส ซึ่งรอยเชื่อมหลุดออกจากกัน หูจับก็เลยไม่แน่น โยกคลอนไปมา เพราะตัวปลอกสแตนเลส จะช่วยค้ำยันให้หูจับพลาสติกอยู่นิ่งๆ ไม่สามารถขยับไปมาได้เลย (เมื่อขันน็อตจนแน่น) และปลอกสแตนเลสนี้ ทำมาจากแผ่นสแตนเลสบางๆ ที่ม้วนเป็นปลอกสี่เหลี่ยมแล้วเชื่อมจุดด้วยไฟฟ้า จึงมีความคมนิดหน่อย เพราะเค้าไม่ได้ใช้ตะไบลบรอยคมออกไปด้วย ตอนล้างหม้อใบนี้ก็เลยได้แผลกันมาแล้ว ไม่อยากให้ใครได้แผลซ้ำก็เลยต้องหาทางซ่อมแซมกันซะหน่อย
ชิ้นส่วนปลอกสแตนเลสบางๆ ชิ้นนี้ บิดเบี้ยวไปเยอะ เพราะหลุดมานาน แต่ก็ไม่ได้ซ่อมแซมแก้ไข ใช้ไปเรื่อยๆ จนมีคนโดนขอบสแตนเลสบาด ก็เลยถึงเวลาแก้ไขซะที (ภาคบังคับ ไม่ทำไม่ได้แล้ว)
เปิดเอาปลอกสแตนเลสออกไปแล้ว ก็ต้องใช้ไขควง ถอดเอาน็อตเหล็กขึ้นสนิมสองตัวนี้ออกก่อน สาเหตุก็เพราะตอนที่จะใส่กลับ ต้องใช้วิธีสวมปลอกสแตนเลสเข้ากับหูหม้อ จะใช้มือดึงเข้าออกเหมือนตอนที่มันเสียหายไม่ได้แล้ว แต่น็อตตัวนี้ถอดไม่ออกเพราะสนิมจับเขรอะมาก
เมื่อถอดน็อตไม่ออก สิ่งแรกที่เรานึกถึงก็หนีไม่พ้นสเปรย์เอนกประสงค์ ฉีดเข้าไปแล้วนั่งรอสักพัก
ในที่สุดก็ถอดหูหม้อออกมาได้สำเร็จ เอาล่ะ เดี๋ยวกลับไปจัดการกับปลอกสแตนเลสต่อ
ลักษณะของปลอกสแตนเลส จะสวมเข้ากับหูจับหม้อแบบนี้ แต่ตอนนี้ปลอกสแตนเลสมันผิดรูปไปหน่อย สวมแล้วดูขัดตาพิกล ต้องจับเอาปลอกสแตนเลสนี้ มาดัดให้เข้ารูปเข้าร่างเหมือนเดิมก่อน
ใช้คีมจับบิด จัดแต่งให้เป็นกล่องสี่เหลี่ยมๆ สวยๆ เหมือนเดิม ให้พร้อมสำหรับการเชื่อมต่อปลายปลอกได้เลย
การจัดรูปทรงให้สวยเหมือนเดิม ทำได้ไม่ยาก แต่ต้องเน้นที่รอยปลายทั้งสองด้านด้วย ปลายจะต้องพอดีๆ กัน ไม่ให้ผิดตำแหน่งไปจากเดิมมาก ไม่งั้นปลอกที่เชื่อมเสร็จแล้ว อาจจะสวมเข้ากับหูหม้อไม่ได้แล้วเราจะเดือดร้อนต้องแก้ไขกันอีกรอบ
จัดการดัดปลอกสแตนเลสด้วยคีม บิดไป บิดมาให้เข้าที่เข้าทาง ให้เหมือนเดิมเรียบร้อยแล้ว ก็ได้เวลานำไปเชื่อมให้ปลายทั้งสองช้างติดกันแน่นๆ เป็นปลอกสแตนเลสสวยๆ เหมือนเดิม เริ่มจากการเชื่อมแก๊สก่อน ในบทความนี้เลย เชื่อมปลอกสแตนเลส 304 ด้วยแก๊สกระป๋อง กับลวดเชื่อมทองเหลือง ผลที่ได้ก็ตามในบทความครับ เชื่อมไม่ติด ได้ผลอย่างในภาพนี้
เมื่อวิธีแรกไม่ได้ผล ก็ต้องหาวิธีอื่นต่อ ในที่นี้ขอลองเชื่อมจุดด้วยแบตเตอรี่มอเตอร์ไซค์ 12v ดู อยากรู้วิธีเชื่อม และอุปกรณ์ที่ใช้ ดูเรื่อง เชื่อมสแตนเลส 304 บางๆ กับการเชื่อมจุดด้วยไฟฟ้าจากแบตเตอรี่มอเตอร์ไซค์ 12v ได้เลย การต่อแบตเตอรี่ เป็นการต่อตรงๆ ไม่มีรีเลย์ ไม่มีสวิทช์ใดๆ เราอาศัยความไวของมือล้วนๆ ผลที่ได้ก็ตามที่คาดหวังเอาไว้ ใช้งานได้ดี โลหะติดกันดี ลองดึงเบาๆ แล้วไม่หลุด ดึงแรงๆ ยังไม่อยากลอง ชี้เกียจเชื่อมใหม่ 555
ผลที่ได้ เป็นจุดเชื่อมขนาดเล็ก แต่มีความลึกของแผลพอสมควร แบบนี้ติดแน่นอน แต่อาจจะไม่แน่นหนาเท่ากับรอยเชื่อมใหญ่ๆ กระแสไฟเชื่อมสูงๆ ตามความหนาของแผ่นโลหะ แต่ได้ขนาดนี้ก็พอใจแล้ว และเพียงพอกับงานนี้ เพราะชิ้นส่วนนี้ ไม่ต้องการแรงดึงอะไร เพียงแค่เป็นปลอกสวยๆ ทำหน้าที่ลดการนำความร้อนมาสู่หูจับหม้อเท่านั้น
สวมปลอกสแตนเลส เข้ากับหูจับหม้อได้เรียบร้อยสวยงามเหมือนเดิมแล้ว ขัดตาบ้างก็ตรงสีของสแตนเลส ที่เป็นเหมือนรอยไหม้ ซึ่งเกิดขึ้นจากความพยายามเชื่อมด้วยแก๊สกระป๋อง ถ้าใช้ผงขัด กับวงล้อผ้าปัดเงา ก็คงจะสวยงามเหมือนเดิมได้ แต่ไม่มีวัสดุอุปกรณ์เพิ่มเติม ก็เอาแค่นี้พอ ใช้งานได้แล้วก็พอใจ
งานบางอย่างที่ youtube หรือเว็บต่างๆ นำมาให้ดู บางที บางคน ที่ได้ดู อาจจะคิดว่า มันง่ายไปเสียทุกเรื่อง แต่ความจริงแล้ว ส่วนมากเค้าก็ไม่ได้ฉายภาพความผิดพลาดให้เราดู แต่รวบรัดตัดตอนเอาที่ทำแล้วสำเร็จมาให้ดูอย่างเดียว บางงาน บางอย่างคนที่ลงมือทำก็ต้องค่อยๆ พิจารณา และลองแก้ไขไปตามลำดับเหมือนกัน กว่าจะเจอวิธีแก้ปัญหาที่เหมาะสมกับงานนั้นๆ ซึ่งเหมือนกับกรณ๊นี้ ที่การเชื่อมแก๊สไม่ได้ผล จึงเปลี่ยนมาเป็นการเชื่อมจุดโลหะบาง ด้วยแบตเตอรี่รถมอเตอร์ไซค์ 12v จนจบงานได้อย่างที่เห็น ถือว่าเป็นการนำเสนอข้อผิดพลาดที่ควรหลีกเลี่ยง และไม่ต้องทดลองทำให้เสียเวลาไปด้วยเลยในบทความเดียว
