การทำงานสวนเป็นเรื่องง่ายๆ สบายๆ สำหรับคนตาดีๆ ที่ไม่ต้องพึ่งพาอาศัยแว่น และใครที่สายตายาวก็ยังมีปัญหาน้อยกว่าคนสายตาสั้น และผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้น สายตาสั้นจึงต้องสวมแว่นตลอดเวลา เคยคิดจะไปใช้คอนแทคเลนส์จะได้สบายๆ แต่ก็ไม่น่าจะไหว เพราะทำงานสวนเหงื่อออกเป็นว่าเล่น ไม่เหมือนกับการทำงานที่นั่งในห้องแอร์เย็นๆ (ในที่นี้ เปรียบเทียบในมุมมองของสายตาการมองเห็นนะครับ ไม่ใช่กำลัง หรือแรง)
ในช่วงเวลาที่ไม่ค่อยปกติ จากสถานการณ์โรคระบาดโควิด-19 ทำให้ผู้คนทุกๆ คนต้องสวมหน้ากากอนามัยตลอดเวลาที่ออกจากบ้าน และหน้ากากอนามัยแบบใช้แล้วทิ้ง เป็นหน้ากากอนามัยที่ถูกใช้งานมากที่สุด เพราะหน้ากากแบบผ้าที่ตัดเย็บกันเอง หรือจากโรงงานก็ตาม ได้รับคำทักท้วงว่าอาจจะมีประสิทธิภาพไม่มากพอที่จะป้องกันได้ และในที่สุด หน้ากากอนามัยแบบใช้แล้วทิ้ง ก็กลายเป็นเศษขยะที่ยากจะกำจัด สะสมเป็นปัญหาเรื้อรังที่รอการแก้ไข เมื่อสถานการณ์โรคระบาดโควิท-19 คลี่คลายแล้ว
เรื่องของหน้ากากอนามัยที่ถูกใช้งานแล้ว มีหลายความเห็น หลายความคิด กลุ่มหนึ่งสนับสนุนให้นำไปกำจัดทำลายทิ้งทันที ไม่ว่าจะกรณีการใช้งานแบบไหน ใช้งานที่ไหน ใช่กลุ่มเสี่ยงหรือไม่ กับอีกกลุ่มหนึ่งมองว่า ถ้าไม่ใช่กลุ่มเสี่ยง ไม่ไปในสถานที่ประกาศว่ามีความเสี่ยงสูง หน้ากากที่ผ่านการใช้งานแล้ว ก็น่าจะนำมาทำความสะอาด แล้วนำมาใช้งานต่อได้ (ใช้งานต่อในที่นี้หมายถึง นำไป reuse กับงานอื่น ที่ไม่เกี่ยวกับการป้องกันโรค) เหมือนๆ กับหน้ากากผ้า ที่ให้ซักสะอาด แล้วนำกลับมาใช้งานใหม่อีกครั้ง ซึ่งผมเองก็อยู่ในกลุ่มนี้ด้วย จะได้ช่วยกันชะลอปริมาณขยะในแต่ละวันลงได้บ้าง
ยางยืดของหน้ากากอนามัยใช้แล้ว ยังพอมีประโยชน์อยู่บ้างสำหรับคนสายตาสั้นอย่างผม เวลาทำงานในสวน ก็มีจังหวะชีวิตที่หลากหลาย บางจังหวะ ก็เคลื่อนไหวเร็ว ออกแรงเยอะ ขุดดินปลูกต้นไม้ ถางหญ้า ตัดหญ้า แต่บางจังหวะก็เบาๆ ตัดใบ ตัดกิ่ง ห่อผล อะไรทำนองนี้ ดังนั้น การเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว ออกแรงเยอะ เหงื่อก็ออกเยอะ แว่นก็เปียก เลื่อนหลุดง่าย และมองไม่ค่อยเห็นเพราะหยดน้ำจากเหงื่อ
ปัญหาเรื่องการมองเห็นยากเวลาเหงื่อเยอะๆ เกาะติดเลนส์แว่น ยังไม่เท่ากับปัญหาแว่นหลุดจากจมูก ไปคาอยู่ที่ปาก มือก็ไม่ว่างจะไปยกแว่นขึ้น จะเอาลิ้นดันขึ้นไป ก็ไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ ปล่อยมือจากงาน มาขยับแว่น งานก็สะดุด เป็นที่น่ารำคาญ
สายคล้องแว่นกันตก มันก็แค่กันตกหาย สายรัดแว่นแบบ สปอร์ต ก็มีขาย แต่ต้องเสียเงินซื้อ แถมยังรัดกับขาแว่นของเราได้ไม่ค่อยดีซะอีก ไม่ถูกใจ หน้ากากที่ใช้งานมาแล้ว ทำความสะอาดมาแล้ว ด้วยแอลกอฮอล์ ก็เลยถูกดึง ถูกตัดเอายางรัดเส้นเล็กๆ แต่ความยาวพอดีเหมาะกับการใช้งานของผมออกมา หน้ากากหนึ่งแผ่น ได้มาสองเส้น แต่ก็ใช้งานเพียงเส้นเดียวแหละ
ได้มาแล้ว เราก็รัดยางยืดเข้ากับขาแว่นด้วยเงื่อนตะกรุดเบ็ด รัดเข้ากับขาแว่นทั้งสองข้าง รัดง่าย แกะทิ้งก็ง่าย อย่างน้อย ก่อนจะทิ้งรอบสอง จะได้รู้สึกว่า เรามีส่วนร่วมรียูส (reuse) ขยะกลุ่มใหม่ ที่กำลังสร้างปัญหาอยู่ในปัจจุบัน ซึ่งสายยางรัดนี้ ถ้ารัดแน่นมากไป ก็ใช้สองเส้นต่อกัน ต่อกันด้วยเงื่อนลูกเสือนี่แหละ พิรอดก็ได้ ขัดสมาธิ ก็ดี นึกไม่ออกก็มัดเป็นปม ก็ได้ แล้วแต่ถนัด แค่นี้เราก็ได้สายรัดแว่นแบบไม่สปอร์ต ไม่เท่ห์ แต่ใช้งานได้ แล้วงานที่ทำก็เป็นงานที่ทำในสวนจะใส่ใจความสวยงามทำไมล่ะเนอะ
